ช่วงนี้ทำงานสองที่ แต่เป็นงานแบบเดียวกัน เลยมีอะไรให้เปรียบเทียบเยอะ
คาดว่าซีรี่ส์นี้คงเขียนไปอีกนาน เพราะไม่มีเวลาไปหาเรื่องอื่นมาเขียนแล้ว เลยกำหนดชื่อเรียกโรงพยาบาล ที่ผมทำงานดีกว่า ขี้เกียจพิมพ์ยาวๆ เริ่มจากโรงพยาบาลรัฐให้ชื่อย่อเป็น BL ส่วนโรงพยาบาลเอกชนให้ชื่อย่อเป็น SM แล้วกัน
ที่ทำงานของผมคือกลุ่มงานเภสัชกรรม หรือห้องยานั่นเอง ซึ่งที่ BL จะมี 2 ห้องยาคือห้องยานอกสำหรับจ่ายยาผู้ป่วยนอก และห้องยาในสำหรับจ่ายยาผู้ป่วยใน และผู้ป่วยฉุกเฉิน โดยเวลาทำการของห้องยานอก ก็คือเวลาราชการ ส่วนห้องยาในจะเปิดทำการตลอด 24 ชั่วโมง
โดยทั้งสองห้องนี้นอกจากส่วนที่ใช้เก็บยา และส่งมอบยาแล้ว ก็จะมีห้องครัว (มีไมโครเวฟไว้อุ่นของกิน มีหม้อหุงข้าว ไม่ถึงกับประกอบอาหารได้หรอก) ห้องพักเหมือนกับที่ทำงานทั่วไป เพียงแต่ห้องพักของเราจะใช้งานออกแนวห้องนอนมากกว่าห้องพัก เพราะการทำงานดึกๆ ข้ามคืน จะให้เจ้าหน้าที่ตื่นตลอดก็ไม่ไหว ต้องมีการผลัดกันนอนพักบ้าง (สำหรับเจ้าหน้าที่เภสัชกรรมนะครับ เพราะเภสัชกรที่นี่อยู่เวรแค่ 4 ทุ่ม)
ในขณะที่ทำงานอีกที่ของผมคือที่ SM ก็มีห้องยาเหมือนกัน แต่มีแค่ห้องยาเดียวจ่ายยาทั้งผู้ป่วยนอก ผู้ป่วยใน และผู้ป่วยฉุกเฉิน เปิดทำการตลอด 24 ชั่วโมง โดยช่วงหลัง 4 ทุ่มจนไปถึง 7 โมงเช้าจะมีเภสัชกรอยู่เวร 1 คนกับเจ้าหน้าที่เภสัชกรรม 2-3 คน
ที่นี่ ก็มีห้องครัว แต่ไม่มีห้องพัก มีแค่โซนสำหรับให้เภสัชกร นอนหลับตอนเข้าเวรดึก แล้วก็ตื่นมาเป็นช่วงๆ เพื่อเช็คยา ส่งมอบยาให้ผู้ป่วยฉุกเฉิน เช็คยาที่ต้องให้ทันทีของผู้ป่วยใน แล้วก็ตอบคำถามแพทย์ กับพยาบาล ดังนั้นวันไหน มีผู้ป่วยฉุกเฉินน้อย ผู้ป่วยในไม่มีปัญหาอะไรตอนดึก เภสัชกรก็จะได้นอนหลับอย่างสบายใจ เปรียบดังย้ายที่นอนจากที่บ้าน มาเป็นที่โรงพยาบาล ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้หรอก เพราะที่นี่โรงพยาบาล ไม่ใช่โรงเรียน จะให้เงียบสลบตลอดคืนได้ไง
ไม่รู้เพราะที่นี่มีห้องยาเดียวหรือเปล่า ทุกคนถึงได้รู้สึกผูกพันกับมันจนเรียกว่าบ้าน มากกว่าที่จะเรียกว่าห้องยา จะบอกตำแหน่งอะไรในห้อง ก็จะบอกว่าหน้าบ้าน หลังบ้าน ในขณะที่ BLจะ็เรียกแค่ห้องยา ตอนแรกก็คิดว่าเกี่ยวกับการเป็นโรงพยาบาลรัฐ กับเอกชนหรือเปล่า แต่แฟนก็บอกว่า ที่โรงพยาบาลของเธอที่เป็นโรงพยาบาลของรัฐ ก็เรียกว่าบ้านเหมือนกัน (ที่นั่นมีห้องยาเดียว) ก็เลยคิดว่าความผูกพัน น่าจะเกิดจากการที่มีห้องยาเดียว และทำงานกันตลอด 24 ชั่วโมง ได้ใช้ชีวิตในห้องนี้ ทั้งเวลากลางวัน และกลางคืน แล้วบางคนก็ใช้ชีวิตอยู่ที่ห้องยา มากกว่าอยู่ที่บ้านอีก ก็เลยรู้สึกผูกพันมาก เหมือนกับอยู่บ้านของเรา
แล้วคุณละรู้สึกผูกพันกับที่ทำงานหรือเปล่า
