บอดี้ ศพ#19
January 31st, 2008ได้ฟังเพลง “คิดถึงเธอทุกทีที่อยู่คนเดียว” ของแพท-สุธาสินีทางวิทยุมาตั้งแต่หนังเข้าโรงใหม่ๆ จนตอนนี้มีหนังแผ่นออกมาแล้ว ก็ยังรู้สึกหลอนทุกครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้อยู่ พอวันนี้ได้มาดูหนังจริงๆ ถึงได้เข้าใจความสำคัญของเพลงนี้ในหนังว่ามันเป็น trigger ของตัวเอก ถึงว่าดนตรีมันหลอนๆ
นอกจากนี้ ผมยังประทับใจกับหนังเรื่องนี้มากตรงที่ มันเป็นหนังสยองขวัญเรื่องแรกที่ผมดูแล้ว ไม่มีผลข้างเคียงหลังดูจบ ไม่เกิดอาการหลอนตกค้าง (เคยดู Resurrection แล้วเกิดอาการหลอนตกค้างจนนอนไม่หลับคืนนึงมาแล้ว) แต่มางงกับช่วงท้ายอยู่แวบนึง ยังดีเคยอ่านสปอยล์ของ chubby มาแล้ว เลยเข้าใจพล็อตเรื่องก่อนหนังจะจบ
ดูหนังเรื่องนี้จบแล้ว ก็ได้ข้อคิดมาอย่างนึงว่า บทสรุปของคนหลายใจ (หรือนอกใจหว่า) มักจะจบลงไม่ดี ดูตัวอย่างได้จากเป็นต่อ ส่วนตัวผมเองทุกวันนี้ก็พยายามแล้วที่จะไม่มองคนไข้สวยๆ ให้มากนัก ทำให้หลายๆ ครั้งดูเหมือนจ่ายยาโดยไม่มองคนไข้ ก็อยากจะให้เข้าใจว่าสายตาผมถูกกำหนดไว้แล้วให้จับจ้องเธอได้เพียงคนเดียว
พอแล้วเดี๋ยวจะเน่าไปกว่านี้
