หลังจากถ่ายรูป pre wedding เสร็จ จริงๆ แล้วต้องทำการ์ดให้เสร็จเพื่อเตรียมแจกภายในปลายเดือนนี้ แต่วันนี้ดันเป็นวันที่มีเลขเรียงตัวสวย (9 – 9 – 2009) ก็เลยตัดสินใจไปจดทะเบียนสมรสกันวันนี้ แต่ด้วยความชะล่าใจคิดว่าคงจะมีคนคิดแบบเดียวกันกับเราไม่เยอะ จึงไม่ไปที่ว่าการอำเภอแต่เช้า เรื่องราววุ่นวายจึงเกิดขึ้น

ตื่นมาตอนเช้า นึกได้ว่านานๆ ทีจะได้หยุดทำงาน (ผมทำงาน 28 – 30 วันต่อเดือน) นอนต่อดีกว่า กว่าจะตื่นมาแต่งตัว ไปรับเธอ แล้วก็ไปที่ว่าการอำเภอศรีราชาก็ปาไป 11 โมง ไปถึงเจอปลัดอำเภอเพื่อขอคิว ท่านก็บอกว่าวันนี้คิวเยอะมาก ถ้าถึงทุ่มนึงปิดสำนักงานแล้วจะไม่รับจดทะเบียนให้นะ เหลือบไปมองรอบๆ มากันเป็นคู่ทั้งนั้น สงสัยจะร่วมชะตากรรมเดียวกัน ว่าแล้วก็ไปพัทยา เผื่อจะมีอนาคตกว่า

ไปถึงพัทยาก็เที่ยงแล้ว เลยไปแวะกินข้าวกันอย่างสบายอารมณ์ พอบ่ายโมงก็ตรงดิ่งไปศาลาว่าการเมืองพัทยา เพื่อฟังเจ้าหน้าที่บอกว่า “ที่นี่ไม่รับจดทะเบียนสมรสนะ” อ้าวแล้วทำไมคุณแอนจดได้ วันนี้กลับมาอ่านที่คุณโบว์เขียนไว้ดีๆ สรุปแล้วผมอ่านไม่ดีเอง ดันดูรูปกับอ่านผ่านๆ แล้วไปคิดเอาเองว่าจดที่เมืองพัทยาได้ ว่าแล้วก็ไปกันที่จดทะเบียนสนรสของคนพัทยาต่อ

ถึงที่ว่าการอำเภอบางละมุง แล้วก็พบกับภาพเดิมที่ศรีราชา เจ้าหน้าที่บอกว่าเหลืออีกประมาณ 50 คิวกับเวลาอีก 2 ชั่วโมงกว่า (ที่นี่ไม่ได้ขยายเวลาถึง 1 ทุ่มเหมือนศรีราชา) คิดว่าคงไม่ทันหรอก ถึงตอนนี้ความตื่นเต้นที่จะได้จดทะเบียน มันเปลี่ยนเป็นความเครียดว่าผมจะไปจดที่ไหนดีนี่ ว่าแล้วก็นึกถึงแผนที่ชลบุรีในสมอง คิดว่ามีอำเภออะไรใกล้ๆ แถวนี้ ปิ๊ง! สัตหีบไง อำเภอเล็ก และใกล้ที่สุด

ไปถึงที่ว่าการอำเภอสัตหีบ เข็มสั้นที่นาฬิกาชี้ไปที่เลขสามแล้ว เหลือเวลาอีก 1 ชั่วโมง เข้าไปข้างในที่ว่าการเจอภาพเดิมอีกแล้ว มากันเป็นคู่ๆ แต่ความหนาแน่นต่างจากสองอำเภอที่ผ่านมา ถามเจ้าหน้าที่ว่าเหลืออีกกี่คิว ก็อ้ำๆ อึ้งๆ กัน ท่านปลัดอำเภอเลยเดินเข้ามาบอกเองเลยว่า “บอกเค้าไปเลยว่าเหลืออีก 8 คิว” ได้ยินแล้วดีใจสุดๆ เพราะตอนแรกคิดว่าต้องรอเป็นสิบคิวแล้ว

ว่าแล้วก็ยื่นเอกสารแล้วก็นั่งรอ แล้วก็มองจอแสดงคิว 69 ของเรา มันไม่มีคิวอื่นมาต่อท้ายแล้ว สรุปแล้วเราเป็นคู่สุดท้ายที่มาจดทะเบียนที่สัตหีบในวันที่ 9 เดือน 9 ปี 2009 และจดกันตอน 15.59 น. จดเสร็จแล้วก็ปิดสำนักงานเลย

ในที่สุดเราก็ได้ทะเบียนสมรสมา 2 ใบ แต่ดันไม่ได้พกกล้องไป เลยไม่ได้ถ่ายรูปหน้าที่ว่าการอำเภอเป็นที่ระลึก

ปิดท้ายวันนี้ด้วยการไปดู “ห้าแพร่ง” ให้หลอนเล่น ยิ่งใกล้ครบ 5 เรื่อง ยิ่งกรี๊ดกันหนักขึ้นเรื่อยๆ ทั้งโรงหนัง สรุปแล้วการที่กรี๊ดกันเยอะนี่มันช่วยลดความกลัวได้ดีเหมือนกันแฮะ