My work week 11

ผ่านไปสองเดือนกว่า พึ่งรู้ว่าหมอเค้าจำผมว่าเป็น เภสัชที่ขับทีด้า (แทนที่จะจำว่าเป็นเภสัชมาใหม่ที่หน้าตาดี อิ อิ)
วันจันทร์ วันนี้ลางานไปเอาใบประกอบที่กระทรวงสธ. พาแฟนไปเดินซื้อเสื้อผ้าที่ platinum จนเมื่อยขา เลยไม่ได้ไปที่อื่นเลยอะ นานๆ ทีจะได้เข้ากทม.

วันอังคาร วันนี้อยู่ขึ้นเวรบ่ายได้เป็น in charge อีกแล้ว (ก็แหงละสิ เป็นเภสัชกรคนเดียวของเวรบ่ายนี่)

วันพุธ ขึ้นเวรบ่ายต่อเนื่องจากเมื่อวาน แล้วก็ต้องเจอปัญหากับยางรถ [1],[2]

วันพฤหัสบดี วันนี้ไม่มีเวร ดีใจจัง

วันศุกร์ วันนี้ไม่มีเวร แต่ต้องจ่ายยาต้านไวรัสตอนบ่ายที่คลินิก HIV เจอคนไข้เกาหลี มายืนเร่งพี่ที่จ่ายยาอีก ถามว่ามีปัญหาอะไร คุณเค้าก็ตอบว่า มีอะไร ๆ อืมสงสัยหัดพูดภาษาไทยมาประโยคเดียว แต่ที่น่าโมโหกว่าคือ ภรรยาไทยของเค้า แทนที่จะพูดบอกให้ กับมาบอกพี่เราอีก ว่าเป็นเจ้าหน้าที่ต้องใจเย็นนะ

อืม จะให้ใจเย็นได้ไง ในเมื่อคนอื่นเค้าก็รอรับยาตามคิว แต่สามีเธอกลับมายืนกดดัน แล้วก็มองหน้าหาเรื่องพี่อยู่ตลอดอะดิ

วันเสาร์ วันนี้ไปงานประชุม mini forum ของผู้เกี่ยวข้องกับการให้บริการผู้ป่วยติดเชื้อ HIV ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะมีแต่แพทย์ กับเภสัชกร มีพยาบาลบ้างประปราย ตอนแรกนึกว่าจะเป็นประชุมแนววิชาการ ที่ไหนได้พูดกันแต่เรื่องนโยบาย และสิทธิ์การรักษาไปซะงั้น (ประกันสุขภาพถ้วนหน้าให้ยาอะไรบ้าง ประกันสังคมให้ยาอะไรบ้าง ให้ตรวจผลเลือดได้ปีละกี่ครั้ง) เลยได้ความรู้เรื่องสิทธิ์ในการรักษามาอีกพอตัว

วันอาทิตย์ วันนี้ขึ้นเวรเช้า – บ่ายต่อกันของ BL เป็นวันแรก เหนื่อยสุดๆ คนไข้มาตลอดกว่าจะได้กินข้าวเที่ยงก็ปาไปบ่ายโมงครึ่งแล้ว พอถึงสี่ทุ่มได้ลงเวร นี่ปวดเมื่อยเนื้อตัวมากเลย ไม่รู้ค่าเวรจะคุ้มกับค่ายาแก้ปวดเม็ดละเกือบร้อยมั้ยเนี่ย

Facebook Comments