Rachanont

ยิ่งดูก็ยิ่งเศร้าจริงๆ สมแล้วที่เพื่อนบอกว่าหนังเรื่องนี้ “เป็นหนังดีที่ไม่น่าดูซ้ำ” เพราะดูอีกกี่ทีก็ร้องไห้อยู่ดี

ตอนที่ 5 “A disabled person notebook” และ ตอนที่ 6 “Heartless glances”

หลังจากอายะได้ผ่านขั้นสุดท้ายของ Grief ไป ก็ได้เข้าสู่หนทางการใช้ชีวิตหลังการสูญเสีย หรือ “Grief Work” ซึ่ง J. William Worden ได้ให้ความหมายของหนทางนี้ผ่านคำย่อ 1 คำนั่นคือ TEAR โดยอายะได้เริ่มขั้น 1 ของ TEAR หรือ T: To accept the reality of the loss ไปตั้งแต่ตอนที่แล้ว เพราะการยอมรับใน Grief ก็คือ T นั่นเอง

จากนั้นอายะก็เข้าสู่ E: Experience the pain of the loss รับรู้ความเจ็บปวดของการเคลื่อนไหวร่างกายไม่ได้ดังใจ เคลื่อนไหวได้ช้า การถูกมองด้วยสายตาเห็นใจจากคนรอบข้าง และการรู้สึกว่าตนสร้างความลำบากให้กับคนรอบข้าง

หลังจากรับรู้ความเจ็บปวดแล้ว ก็ถึง A: Adjust to the new environment without the lost object อายะจำเป็นต้องใช้ชีวิตอยู่ กับการเคลื่อนไหวที่ไม่ได้ดังใจนี้ให้ได้ เธอเลือกที่จะทิ้งความรัก เพราะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ด้วยร่างกายแบบนี้

สุดท้ายแล้วเธอก็ได้ใช้ชีวิตของเธออย่างคุ้มค่า (R: Reinvest in the new reality) ด้วยการช่วยเหลือคนในครอบครัวเท่าที่จะทำได้ และที่สำคัญที่สุดก็คือ ไดอารี่ถ่ายทอดความรู้สึกของการเป็นโรคนี้ของเธอ ที่ถ่ายทอดกำลังใจในการสู้ชีวิตต่อไปให้กับคนนับล้านในโลกนั่นเอง

•Tracklist•

1. 1 Litre no Namida -Main Theme-
2. Hurdle wo Koete
3. Anata ga Oshiete Kure Tamono -Ai no Theme-
4. Yasashisa ni Tsutsumarete
5. Anji
6. Sunadokei
7. Kimi e no Long Pass
8. Rakujitsu
9. Shinobi yoru Byouma
10. Furi Aoge ba Aoi Sora
11. Namida no Imi
12. Senkoku
13. Mou Utae Nai
14. Te wo Nobase ba Anata ga
15. Kunou no Senritsu
16. Nagare na Danran
17. Sagashite Goran
18. Nigiyaka no Danran
19. Toumei na Sekai
20. Seimei aru Kagiri -Sub Theme-
21. Only Human (Piano Version)
22. Konayuki (Piano Version)
23. Only Human (Cello Version)

Extra songs:

• K - Only Human
• Remioromen - 3gatsu 9nichi
• Remioromen - 3gatsu 9nichi with Quartet
• Remioromen - Konayuki

Credit: Asian Jam

ผ่านไปอีก 2 ตอนแล้ว ในที่สุดอายะก็ได้รู้ว่าตัวเองเป็น โรค spinocerebellar ataxia ซึ่งการตอบสนองกลับน้อยกว่าที่คิดไว้มากเหมือนกัน อาจจะเป็นเพราะ บทละครเก็บไว้ให้เสียใจมากๆ ตอนไคลแม็กซ์ก็ได้

ตอนที่ 3 “Why did the illness choose me?” และ ตอนที่ 4 “The Loneliness of Two”

หลังจากอายะรับรู้โรคที่ตัวเองเป็นแล้ว ก็ผ่านขั้นที่ 1 ไปเลย เพราะความสงสัยในอาการของตัวเอง บวกกับข้อมูลที่ค้นได้ และการปิดบังของพ่อแม่ พอได้คำยืนยันจากหมอมิซึโนะจึงเชื่อว่าตนเองเป็นโรคนี้จริง แล้วก็ไปสู่ขั้นที่ 2 กับคำถามนี้

ทำไมโรคนี้ต้องเลือกฉันด้วย

คำถามที่ไม่มีใครตอบได้ แต่พอได้ยินแล้วน้ำตามันก็ไหลออกมา หลังจากนั้นอายะก็ข้ามขั้นที่ 3 ไปสู่ขั้นที่ 4 เศร้าเสียใจแค่ช่วงสั้นๆ เพราะอนาคตข้างหน้ายังต้องเสียใจมากกว่านี้ ตอนนี้จึงยอมรับสภาวะที่ตัวเองเป็น และยอมปฏิบัติตัวตามคำแนะนำของแพทย์ ทำให้จบ 5 Stages of Grief แต่เพียงแค่นี้

ต่อจากนี้ไปจะเป็น TEAR ซึ่งเป็นวิธีการต่อสู้กับการสูญเสีย ซึ่งในทีนี้คือการสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวของอายะ TEAR แยกย่อยออกมาเป็น 4 ขั้นตอนตามนี้

• T = To accept the reality of the loss - ยอมรับการสูญเสียที่เกิดขึ้น
• E = Experience the pain of the loss - รับรู้ความเจ็บปวดของการสูญเสีย
• A = Adjust to the new environment without the lost object - เปลี่ยนแปลงการดำเนินชีวิตใหม่ ให้อยู่ได้โดยไม่ต้องมีสิ่งที่สูญเสียไป 
• R = Reinvest in the new reality - ใช้ชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไปนี้ให้คุ้มค่า

ถึงอายะจะไม่ใช่ตัวอย่างที่ชัดเจนนักของ Grief เพราะไม่ได้แสดงอาการชัดเจนทุกระยะ แต่อายะกลับเป็นตัวอย่างที่ดีของการใช้ TEAR มาแก้ปัญหาเรื่องนี้ เพราะอายะได้ให้กำลังใจในการสู้ชีวิตต่อไป กับคนทั่วโลก ผ่านไดอารี่ของเธอนั่นเอง

เกร็ดความรู้เรื่องภาวะกล้ามเนื้อเสียสหการเหตุสมองน้อยพิการ (Spinocerebellar ataxia) 

- ยาที่ใช้ในผู้ป่วยโรคนี้ส่วนใหญ่เป็นยาที่ใช้บรรเทาอาการที่เกิดขึ้นกับผู้ป่วย ยังไม่มีการค้นพบยาที่รักษาโรคนี้ได้ การศึกษาล่าสุดในปี 2004 พบว่า Zolpidem ที่เป็นยาในกลุ่ม nonbenzodiazepine ทำให้ผู้ป่วยดีขึ้นจากการเสียการทรงตัว ได้เพียงชั่วขณะหนึ่ง

- การระบุ type ของโรคนี้ต้องใช้การตรวจเซลล์ในระดับโมเลกุล เพื่อดูยีนส์ที่เปลี่ยนไปจากคนปกติ