Rachanont

เดือนนี้ดูหนังไปหลายเรื่อง แต่ไม่ค่อยได้เขียนถึง จะให้เขียนแยกเป็นเรื่องๆ ก็ขี้เกียจแล้ว เขียนรวมทั้งหมดในเอนทรี่เดียวแล้วกัน

กวนมึนโฮ
เรื่องราวของคนอกหัก 2 คนที่มาเจอกันในเมืองหนาวๆ บรรยากาศก็เลยชวนให้คิดไปเองว่ารักกัน (หรือเปล่า)
จริงๆ แล้วพล็อตของหนังเรื่องนี้ จะเปลี่ยนไปเป็นประเทศอื่นก็ได้ หรือจะเปลี่ยนเป็นประเทศไทยก็ยังได้ แต่ไม่ว่าจะเป็นประเทศไหน เรื่องนี้ก็ได้ใจผมไปเต็มๆ และประโยคที่ชอบที่สุดคือ “ชอบมื้อนี้” มันบอกถึงการอยู่กับปัจจุบันดี หลังจากดูหนังเรื่องนี้จบแล้ว เกิดความคิดอยากไปตามหาคนไม่รู้จักซะงั้น

ยิบมัน และยิปมัน 2
หนังเรื่องนี้ดูห่างกันเดือนกว่า และดูจากดีวีดีทั้งสองภาค
มวยหย่งชุนในหนังนี่ดูแล้วรู้สึกว่ามันเป็นมวยที่เหมือนไม่มีพลัง เพราะว่าไม่ได้เน้นลีลาเน้นแต่การหวังผลในการป้องกัน และโจมตี ด้วยท่วงท่าธรรมดา นี่ซินะที่เรียกว่า “ปราณ” ภาคแรกนี่ดราม่าจะเยอะไปหน่อย ไม่เหมือนกับภาคสองที่บู๊กันแทบทั้งเรื่อง ฉากที่ชอบมากที่สุดในภาคแรกก็คือ “สิบต่อหนึ่ง” ส่วนภาคสองนี่ชอบ “การประลองกับแชมป์มวยสากล” มันทำให้รู้สึกว่ายิปมันก็เจ็บตัวได้เหมือนกันเพราะการต่อสูแต่ละครั้งนี่แทบจะไม่ฟกช้ำเลย (จริงๆ แล้วก็ชอบฉากโดนรุมในตลาดปลาเหมือนกัน ดูแล้วลุ้นดีว่าจะโดนสักแผลมั้ย)

300
หนังออกมาตั้งหลายปี แล้วพึ่งจะได้ดู ตอนแรกนึกว่าจะเน้นการใช้ค่ายกล กระบวนทัพอะไร สุดท้ายก็สู้กันด้วยความถึก และความกล้าแท้ๆ แต่ก็ชอบภาพและสีของหนังโทนนี้ มันเข้ากับกล้ามเนื้อคนได้ดีจริงๆ

8 ดาบทรมาน 6 ดาบสังหาร
ตอนแรกนึกว่าจะได้ดูหนังที่ใกล้เคียงกับ จอมใจบ้านมีดบิน (โดนชื่อหนังมันหลอก) แต่พอดูไปแล้วปรากฎว่าเทียบไม่ติดเลย พระเอกก็เหมือนจะเก่ง แต่ตัวโกงดันเก่งกว่าก็เลยคิดได้ว่าดีแล้วที่ไม่ไปดูในโรง

นาคปรก
ขโมยของ ซ่อนตัว ตามหาของ หักหลัง พล็อตเดิมๆ แต่ดึงพระสงฆ์ กับคำสอนของพระพุทธเจ้าเข้ามาเกี่ยวด้วยเท่านั้น

เก้าวัด
ชื่อหนังนี่แทบไม่สื่อถึงเนื้อหาในหนังเลย อีกอย่างด้วยระยะทางในหนังนี่มากกว่า เก้าวัดได้สบายๆ เลย โดนหนังหลอกตั้งนานกว่าจะรู้ความจริงก็ตอนจบแล้ว สรุปแล้วหนังต้องการสอนแค่นี้ใช่มั้ย

เดือนนี้มีหนังให้เลือกดูในโรงอยู่หลายเรื่อง แต่ด้วยจังหวะและเวลาว่างก็เลยได้ดูแค่ กวนมึนโฮเรื่องเดียวซะงั้น